اين حديث از سر دردى است كه من مىگويم تا بر آتش ننهى بوى نيايد ز عبير ايضاً مواعظ : سعيم اين است كه در آتش انديشه چو عود خويشتن سوخته‌ام تا به جهان بو برود ايضاً مواعظ : و حرقة قلبى هيجتنى لنشرها كما فعلت نار المجامر بالعطر رودكى در اشعار معروفى كه در ورقه هاى « بدبينى » گذشت مىگويد : اندر بلاى سخت پديد آيد فضل و بزرگمردى و سالارى رجوع شود به ورقه هاى « بلايا و شدايد » و ورقه هاى « زندان » و به سخنرانيهاى 25 و 26 رجب 82 . 19 . سعدى ، بدايع ، ص 707 : آن را كه جاى نيست همه شهر جاى اوست درويش هر كجا كه شب آمد سراى اوست . . . كوتاه ديدگان همه راحت طلب كنند عارف ، بلا كه راحت او در بلاى اوست بگذار هرچه دارى و بگذر كه هيچ نيست اين پنج روز عمر كه مرگ از قفاى اوست هر آدمى كه كشتهء شمشير عشق شد گو غم مخور كه ملك ابد خونبهاى اوست از دست دوست هرچه ستانى شكر بود سعدى رضاى خود مطلب چون ( 1 ) رضاى اوست

--> ( 1 ) تا ( ظ ) [ منظور از « ظ » ظاهراً مىباشد . ]